Wat betekent thuiskomen voor een paard?
Is dat een plek, een kudde, of iets wat dieper ligt?
Soms laat een paard zien dat het niet kan aarden. Dat het lichaam niet veilig voelt, dat contact met andere paarden moeizaam verloopt en dat herstel stagneert, hoe goed de zorg ook is. In deze blog deel ik het verhaal van een merrie die letterlijk en figuurlijk niet thuis was — en hoe healing haar hielp om weer in haar lichaam te landen en klaar te zijn voor een nieuwe plek.
Thuiskomen
De merrie die ik spreek, voelt zich niet thuis op de plek waar ze nu staat. Ze kan er niet aarden. Het contact met de andere paarden is oppervlakkig of ontbreekt volledig. Haar lichaam voelt voor haar niet als een veilige plek om echt in te wonen.
Doordat ze haar lichaam niet volledig bewoont, is ze minder aanwezig. Minder alert. Dat maakt haar kwetsbaar in de kudde. Ze heeft een flinke trap gehad van een ander paard. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ze ook koliek en moest ze een operatie ondergaan. Ze is herstellende, maar het herstel gaat moeizaam.
Haar eigenaresse ziet het. Ze voelt hoe ongelukkig haar merrie is en overweegt een verhuizing naar een andere plek. Een plek die misschien beter past. Rustiger. Zachter.
Eerst healing, dan woorden
Meestal verloopt een consult in twee stappen: eerst een reading, daarna wordt duidelijk waarop het dier healing wil ontvangen.
Bij deze merrie is het anders. Zij wil eerst healing. Woorden komen later.
Zodra ik de healing inzet, gebeurt er iets bijzonders. Ik zie ogenblikkelijk meerdere paarden verschijnen. Ze komen erbij staan, als helpers. Eén paard springt er direct uit: een specifieke vosmerrie die duidelijk een rol speelt in dit proces. Samen dragen ze de healing.
Met één been op de nieuwe plek
Na de healing vertelt de merrie dat ze uitkijkt naar haar nieuwe plek.
Ze zegt dat ze daar al met één been staat. Alsof haar energie vooruit is gegaan, terwijl haar lichaam nog hier herstelt.
Er is rust. Zachtheid. Iets heeft zich opnieuw geordend.
Weer thuis in haar lichaam
Aan het eind van de reading zegt de merrie iets essentieels:
ze bewoont haar lichaam weer.
Haar ziel en haar lichaam zijn weer één. Ze is weer thuis in zichzelf. En precies dát maakt dat ze nu echt klaar is om te verhuizen. Niet als vlucht, maar als volgende stap. Vanuit kracht. Vanuit aanwezigheid.
Ze is klaar om verder te herstellen. En om weer te genieten van het leven. Samen met haar eigenaresse.
Soms is thuiskomen geen plek op de kaart, maar een gevoel van landen in jezelf. En als dat er weer is, kan alles weer gaan stromen.